Thompsons Buzzing book en BE?

 In dit boek gaat het over mondstukbuzzen. Het is een uitgebreide methode waarin van eenvoudig tot vergevorderd het mondstukbuzzen als embouchurevormende en-ondersteunende techniek uiteen wordt gezet. Ik heb het boek zelf en vind het nogal rigide. De geluidsfiles vond ik niet goed genoeg. Er is wel erg goed nagedacht over de opbouw, en het is heel duidelijk wat je moet doen, dat is al meer dan heel veel andere methodes.

Ik hoor en lees er veel goeie verhalen over, dus het kan de moeite waard zijn om er een tijd mee te experimenteren.

Naast BE vind ik het een overbodige methode. Je streeft met beide boeken een embouchureverbetering na, en dan is het echt handiger om je bij één methode te houden en daar in te duiken. Je kiest dan eerst de methode die het dichtst bij je staat, en dat kan natuurlijk ook best het buzz-boek zijn.

Ikzelf heb in het verleden heel veel gebuzzed op mijn mondstuk, vooral via de Stamp methode, en later zoals beschreven in Allen Vizzuti's werk, met glissandi. Vanaf het moment dat ik BE ontdekte, heb ik geen keer meer gebuzzed. Ik bereikte veel meer door het niet te doen, dan door het wel te doen. Exit mondstukbuzzen. Wat overigens niet betekent dat het slecht is. Ik heb er vooral als embouchure onderhoud veel aan gehad. Als ik op mijn mondstuk inspeelde kon ik er weer even tegen. Mijn embouchure werd er echter niet beter van. En dat is toch het minste dat je kunt verwachten van een embouchure-ontwikkelingsmethode. 

Hier geldt duidelijk: als je er wat aan hebt, moet je het zeker niet laten, maar als het alleen onderhoud is, en je embouchure gaat er niet op vooruit, is het nuttig, je af te vragen of er niet een efficiëntere methode is.