Hoe verhoudt Caruso en BE zich?

Ik heb een half jaar geexpreimenteerd met de combinatie Caruso/BE. Mijn eerste bevindingen zijn positief. Belangrijk met iedere mengvorm is dat je beide systemen doorgrondt (voor zover dat mogelijk is zonder het te hebben gestudeerd). Dat je in ieder geval weet hoe je de oefeningen uitvoert. Vooralsnog bijt het mekaar niet en lijkt het één het ander te versterken. Ook hier had ik weer het gevoel dat BE een veilige weg is naar in dit geval Caruso. BE heeft mij een beetje methode-proof gemaakt. Ik verpest mijn embouchure niet meer zo gauw, omdat ik via BE heb begrepen hoe de basis van mijn embouchure in elkaar zit en vooral hoe ik ben gekomen waar ik nu sta.
Zowel Caruso als BE hebben het uitgangspunt dat de lippen (lipbeweging binnen het mondstuk) verantwoordelijk zijn voor de toonhoogte en niet ademsteun/snelheid. Beide methodes hebben ook het onbewuste en indirecte als uitgangspunt. Je doet de oefeningen precies als voorgeschreven en gaat vervolgens spelen met wat op enig moment het best voelt. De oefeningen zelf verschillen aanzienlijk van karakter. Caruso heeft als leidraad Long Setting, constante luchtstroom (zonder afzetten, door de neus ademen) en timen op de voet. BE heeft als hoekpunten RI, RO, TOL.
Je kunt je afvragen wat het nut is om twee methodes te combineren. Ik denk uiteindelijk dat je het beste kunt kiezen wat het beste bij je past. Beide methodes zijn goed, BE heeft mijn duidelijke voorkeur, al is het maar omdat het wat minder tijd kost en wat minder streng is.